A cooperativa de O Val loce unha nova imaxe, froito dunhas obras iniciadas no pasado mes de xuño e que contan cun orzamento de preto de cen mil euros. Os traballos obedecen á necesidade de dar un lavado de imaxe á fachada do edificio da cooperativa.

Os dirixentes da agrupación de O Val levaban tempo con esta idea na cabeza, pero foi coa construción e posterior posta en marcha do Fogar dos Maiores Terra de *rasancos, a finais do pasado ano, cando viron a necesidade de «armonizar os exteriores de ambas instalacións», que están separadas só por uns metros.

Así, os operarios da empresa que se encargou de realizar as obras revestiron as paredes de pedra ata unha altura duns catro metros. No resto da fachada, colocaron un panelado exterior de alucubón, material composto de aluminio e aceiro. Anteriormente, os exteriores, de cemento, estaban pintados en branco.
No marco desta mesma actuación, a directiva da agrupación de O Val instalou na marxe da estrada un gran cartel que anuncia a cooperativa. «Pensamos que polo peso que a entidade ten na comarca, merecíase unha fachada decente, en condicións».

A directiva da cooperativa de O Val ten pendente acometer máis adiante unha segunda fase desta actuación, no interior do edificio, para modernizar e ampliar as oficinas e despachos.

A sección comercial reforzouse para promocionar o seu produto estrela, o pemento do Couto.

O pemento do Couto, "medra cara arriba e non pica nunca”, asegura un experto, Andrés Núñez, vinculado moitos anos á produción da especie de Padrón e hoxe Xefe de Servizo de Produción Agraria Sustentable e Sanidade Vexetal de Medio Rural.

Nada mellor para falar do Pemento do Couto como o pregón de Andrés Pena Graña, con motivo da Festa do Pemento o día  31 de xullo de 1995 a modo de conto, que resumimos aquí:

“O conto di o seguinte:
Hai moito tempo chegou ó mosteiro do Couto ou de San Martiño de Xuvia un visitante ilustre (alguén dixo que era un bispo) e, claro, o señor prior agasallouno todo o que puido, dentro dese agasallo estaba darlle a ese visitante unhas boas enchentas a base dos mellores produtos das nosas leiras, de carne de porco, de bo viño da terra e de larpeiradas varias das que se facían desde antigo no mosteiro. Pero ocorreu que acompañando unha destas comidas (un guiso ó parecer) estaban pementos, e disque ó comelos o visitante se contrariou dabondo porque picaban.